حجج اللّه من بعدهما اوليائه » « 76 » پس داخل مىكنم اقراركنندگان به اين شهادت را در جنّت و اگرچه باشد گناه آنها مثل كف درياها . پس فرمود امام : وقتى كه مبعوث كرد حقّ تعالى حضرت رسول را ، گفت : « يا محمّد وَ ما كُنْتَ بِجانِبِ الطُّورِ إِذْ نادَيْنا امّتك بهذا الكرامة » « 77 » . پس فرمود حقّ عزّ و جلّ از براى حضرت رسول كه بگو : « الحمد للّه ربّ العالمين على ما اختصّنا به من هذه الفضائل » « 78 » . و فرمود حضرت رسول از براى امّت خود كه بگوئيد اين حمد را بر اين فضيلت‌ها كه حقّ تعالى كرامت به شما فرموده . و اين حديث شريف دليل است بر ذكر كردن حقّ تعالى ، عبّاد اين امّت را قبل از وجود آنها ، به فضائل . و اين معرفت و شناسائى ذكر حقّ تعالى ترا ، هرگاه حاصل شد ، مورث مىشود خشوع و خضوع و فروتنى و حيا از حقّ تعالى را و انكسار در نزد او را ؛ زيرا كه متولّد مىشود از اين معرفت ديدن كرم و فضل سابق خداوند را نسبت به خود ، و صغير مىشود در نزد اين حال ، طاعت تو - و اگرچه بسيار باشد - در جنب منّت‌هاى سابقهء او ، و خالص مىشود طاعات تو در اين حال ، لوجه اللّه « 79 » . و اگر ذكر حقّ را دربارهء خود نبينى و ببينى ذكر خود را ، مورث مىشود ريا و عجب و

--> ( 76 ) - به شهادت آنكه خدائى جز خداوند يكتا نيست يگانه‌اى كه شريك ندارد و اينكه محمّد ( ص ) بنده و فرستادهء اوست كه در سخن خويش راستگو و در كارهاى خود جز اجراء حقّ انگيزه‌اى نداشته و اينكه علىّ بن ابى طالب ( ع ) برادر او و وصىّ او و ولىّ او پس از اوست كه خود را به پيروى از محمّد ( ص ) ملزم ساخته و اينكه اولياء او كه برگزيدگان و منتخبين و نيكان و پاكان و خجستگان‌اند از شگفتىهاى آيات الهيّه و راهنمايان بسوى حجج الهى ( يعنى ائمّهء اطهار ) پس از آن دو بزرگوار اولياء خدايند . ( 77 ) - اى محمّد ( ص ) آن هنگام كه امّتت را ندا داديم و به اين كرامت سرافراز كرديم تو در وادى طور نبودى : آن قسمت كه در متن ، ميانهء دو هلال بزرگ قرار دارد قسمتى از آيهء 46 از سورهء 28 است . ( 78 ) - پروردگار جهانيان را بر اين فضائل و كرامات كه ما را بدان مخصوص داشت درود و ستايش باد . ( 79 ) - براى رضاى خدا